Μαυρέλου: "Χαλάλι ο τραυματισμός μου"

Ένα από τα πιο cult είδη ταινιών που μας "μοστράρει" συχνά-πυκνά η παραγωγή του Χόλιγουντ, έχει αναφορά τον αθλητισμό και τις... κοσμοϊστορικές ανατροπές που συμβαίνουν πάντα (ω, τι πρωτότυπο...) στο φινάλε του μεγάλου τελικού της εκάστοτε διοργάνωσης. Δεν έχει σημασία το άθλημα, δεν έχει σημασία το σκορ, δεν έχουν σημασία οι πρωταγωνιστές. Ο κοινός παρανομαστής είναι η νίκη του απόλυτου αουτσάιντερ, στο ρόστερ του οποίου βρίσκεται πάντα μια θρυλική μορφή του παρελθόντος, που ψάχνει να εξιλεωθεί για κάτι. Βέβαια, ούτε και αυτό το κάτι έχει ιδιαίτερη σημασία...



Κρατήστε μόνο το κομμάτι της ανατροπής και τη νίκη του αουτσάιντερ απέναντι στο φαβορί κόντρα σε Θεούς και Δαίμονες, διότι αποτελεί και το ρεζουμέ της παρακάτω συνέντευξης με μια από τις πρωταγωνίστριες του ονειρεμένου άθλου της γυναικείας ομάδας πόλο του Ολυμπιακού. Ο Χάρης Παυλίδης και τα κορίτσια του άνετα θα μπορούσαν να αποτελέσουν σενάριο σε μια από τις προαναφερθείσες ταινίες που η αλήθεια είναι ότι όλοι έχουμε παρακολουθήσει και αγαπήσει. Μάλιστα, το χαρακτηριστικό είναι ότι πολλές φορές έχουμε νιώσει και "αγωνία" για το τελικό αποτέλεσμα, λες και δεν ξέρουμε το τι πρόκειται να συμβεί. Σα να πιστεύει κάποιος ότι πρόκειται να υποστεί έστω και μελανιά σε ταινία του o Στίβεν Σιγκάλ ή να σκοτωθεί ο Μπρους Γουίλις στο "Πολύ σκληρός για να πεθάνει".



Το RedPlanet.gr συνομίλησε με ένα από τα βασικά γρανάζια της ερυθρόλευκης μηχανής, τη Βάσω Μαυρέλου. Η Χιώτισσα ήταν από τις πρωταγωνίστριες της ομάδας του Πειραιά στον δρόμο για την κορυφή, που μόνο εύκολη δεν ήταν. Ένας τίτλος, που χρειάστηκε κυριολεκτικά "αίμα" για να έρθει στο μεγάλο λιμάνι. Ο Ολυμπιακός μπήκε στους τελικούς, κάνοντας ανατροπη στα ημιτελικά με τον Εθνικό και κόντρα στην Κυπελλούχο Ευρώπης, Βουλιαγμένη, κατάφερε να σπάσει την έδρα της στον τελευταίο αγώνα και να κατακτήσει τον πρώτο τίτλο του στην Α1 κατηγορία.



Μάλιστα, θυμήσαμε στην παίκτρια της ομάδας του Χάρη Παυλίδη και την φάση στον τέταρτο τελικό στο Παπαστράτειο, όπου υπέστη κάταγμα στη μύτη έπειτα από χτύπημα της Ασημάκη και αναγκάστηκε να βρεθεί στο Κολυμβητήριο του Λαιμού με προστατευτική μάσκα. Αυτή η φάση, όπως μας εξήγησε και η ίδια η παθούσα, άλλαξε εν πολλοίς τα δεδομένα στη σειρά των τελικών...



Ακολουθεί η συνέντευξη με τη Βάσω Μαυρέλου



Φεύγει το 2009. Ποια στιγμή σου έχει μείνει περισσότερο χαραγμένη στη μνήμη σου;

"Χωρίς καμία σκέψη, το πρωτάθλημα. Ήταν πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα. Στον τελευταίο τελικό, όταν ήμασταν μπροστά με ένα γκολ διαφορά και ήθελε μερικά δευτερόλεπτα για να λήξει το ματς, η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Ήταν απίστευτα τα συναισθήματα".



Με το χέρι στην καρδιά, πίστευες ότι μπορούσατε να σπάσετε στα πλέι οφ την έδρα της Βουλιαγμένης και να πάρετε το πρωτάθλημα;

"Για να είμαι ειλικρινής, δεν το περιμέναμε στην αρχή. Δεν ήμασταν καλές στην κανονική περίοδο, όμως το πιστέψαμε στα πλέι οφ, διότι μπήκαμε πολύ δυνατά. Βέβαια, η Βουλιαγμένη είναι μια ομάδα που έχει πάρει πολλά πρωταθλήματα και ήταν πολύ δύσκολη η δική μας δουλειά".



Τι διαφορετικό είχε η περσινή προετοιμασία σε σχέση με την φετινή, που είχατε και τον τίτλο του πρωταθλητή ως παρακαταθήκη;

"Πέρσι, προσπαθούσαμε να μπούμε στην ψυχολογία του νικητή. Το δύσκολο είναι να κρατηθείς στην κορυφή και όχι τόσο το να βρεθείς εκεί. Στην φετινή προετοιμασία, υπήρχαν πλέον περισσότερες απαιτήσεις, κάναμε πιο σκληρή προπόνηση και ήμασταν όλες οι κοπέλες πιο σοβαρές".



Τι κρατάς από την φετινή χρονιά και τι θα ήθελες να ξεχάσεις;

"Δεν θα ήθελα να ξεχάσω κάτι, ειλικρινά. Τις στιγμές όλων των τελικών, θέλω να τις θυμάμαι. Ήταν όλα υπέροχα, διότι τα ζούσα για πρώτη φορά".



Ως Βάσω Μαυρέλου, τι σου μένει από την φετινή σεζόν; Είσαι ικανοποιημένη με τον εαυτό σου;

"Είμαι πολύ ικανοποιημένη με τον εαυτό μου. Μπορώ όμως να δώσω κάτι περισσότερο. Γύρισα και στις προπονήσεις της Εθνικής, επομένως ανταμείφθηκε ο κόπος μου. Δίνω κάθε μέρα το 100% στην προπόνηση και προσπαθώ να γίνομαι καλύτερη".



Περιέγραψέ μου λίγο την σκηνή του τραυματισμού σου στον τέταρτο τελικό από την Ασημάκη.

"Έπαιζα άμυνα, εκείνη προσπάθησε να σουτάρει και κατεβάζοντας το χέρι της, μου ήρθε μπουνιά στη μούρη μου. Πονούσα πάρα πολύ, όμως εντέλει ήταν κάτι πολύ καλό. Βγήκα έξω, διότι είχα αίματα και οι υπόλοιπες κοπέλες έπαιζαν μετά ακόμα πιο παθιασμένα και γύρισαν το ματς. Ήμασταν πίσω με τρία γκολ και τελικά νικήσαμε με τέσσερα. Χαλάλι το χτύπημα..."



Δώσε μας και μια ερυθρόλευκη ευχή για το 2010.

"Να πάρουμε το πρωτάθλημα Ελλάδας και το ευρωπαϊκό. Να είμαστε πάντα αγαπημένες και να συνεχίσουμε να έχουμε την ίδια σχέση μεταξύ μας. Να παραμείνουμε μια οικογένεια και να παίζουμε η μια για την άλλη, όπως γίνεται μέχρι σήμερα. Ειδικά τα δυο τελευταία χρόνια, γίνεται πολύ καλή δουλειά στην ομάδα και θέλουμε να συνεχίσουμε στον ίδιο ρυθμό".