Δεν είναι θέμα προσώπων αλλά χημείας!

Έπαιξα για 17 χρόνια στα τοπικά πρωταθλήματα του Πειραιά (φορώντας τη φανέλα μιας και μόνο ομάδας, του αγαπημένου μου Προφήτη Ηλία), ώσπου ήρθε η 8/3/2009 και τα 30α μου γενέθλια έμελλε να μου επιφυλάξουν ένα... ωραίο δώρο. Στο γήπεδο της Δραπετσώνας κόντρα στο Φάληρο, γύρω στο 10ο λεπτό ήταν η στιγμή που πήρα το γόνατο μου στα... χέρια.

 

Μετά το σπριντ, ήρθε το φρενάρισμα, με τον δικέφαλο του δεξιού μου ποδιού να μην "ακούει". Αποτέλεσμα; Η κνήμη συνέχισε την πορεία της, ο μηρός έμεινε πίσω και το γόνατο μου έγινε σκόνη και θρύψαλα εσωτερικά. Ολική ρήξη πρόσθιου χιαστού, ολική ρήξη έσω μηνίσκου και μερική ρήξη έσω πλαγίου συνδέσμου... Το πρώτο "κρακ" ακούστηκε όταν το πόδι μου "κόλλησε" κάτω, το δεύτερο "κρακ" μόλις ξεκόλλησε και στο τρίτο "κρακ" είδα το πόδι μου από το γόνατο και κάτω να αμφιταλαντεύεται στον αέρα!

 

Μέσα σε όλα αυτά, υπήρξε και ένας... ήρωας που με πλησίασε και ο μοναδικός που είχε καταλάβει από την αρχή τι μου είχε συμβεί. Ο συμπαίκτης μου και χρόνια ρεπόρτερ της εφημερίδας "ΦΩΣ" και βέβαια συνεργάτης του RedPlanet.gr, Παντελής Διαμαντόπουλος. Βλέπετε οι ανατριχιαστικοί σχεδόν ήχοι που βγήκαν από το γόνατο μου έκαναν όλο το γήπεδο να πιστεύει πως έχω σπάσει τον αστράγαλο, την κνήμη μου, κάτι τέλος πάντων. Κανείς δεν με πλησίαζε από φόβο, εκτός από τον Παντελή που ήξερε τι είχε συμβεί...

 

Η πλάκα είναι πως ήρθε από πάνω μου ο γιατρός (ο οποίος αν θυμάμαι καλά μάλλον ήταν παθολόγος - πάντως όχι ορθοπεδικός...), ψηλάφησε το πόδι μου, με έβαλε να κάνω μια-δύο κινήσεις και μου είπε "δεν έχεις κάτι σοβαρό, πάτα το και μπες!". Ο Διαμαντόπουλος γούρλωσε τα μάτια του, τον κοίταξε με βλέμμα - τύφλα να 'χει ο Τσακ Νόρις και του είπε ακριβώς τα εξής λόγια: "Ρε, είσαι τρελός; Το πόδι του χόρευε μπρέικ - ντανς στον αέρα κι εσύ του λες να μπει;". Και φυσικά δεν ξαναμπήκα ποτέ...

 

Όλο αυτόν τον πρόλογο τον έκανα για να αναλογιστούμε όλοι το τι συνέβη με τον τραυματισμό του Αβραάμ στο ματς με την Πολωνία. Προφανώς ο ίδιος ο παίκτης δεν είχε καταλάβει τι ακριβώς του είχε συμβεί (πράγμα κάπως λογικό για επαγγελματίες παίκτες καθώς το μυικό τους σύστημα είναι πολύ δυνατό και "απορροφά" πιο εύκολα ένα τέτοιο τραύμα κάνοντας τους να πιστεύουν πως μπορεί να μην έχουν κάτι σοβαρό...), αλλά να μην το πάρει καν πρέφα ο γιατρός, είναι ιστορία για αγρίους! Αν είναι να καταλαβαίνει ο επικεφαλής του ιατρικού τιμ της Εθνικής ότι και ένας παθολόγος στο τοπικό πρωτάθλημα του Πειραιά, ε τότε κλάψτα Χαράλαμπε...

 

Και για να ολοκληρώσουμε το θέμα με την επάνοδο του Αβραάμ στους αγωνιστικούς χώρους, σας λέω από προσωπική εμπειρία πως το σημαντικότερο ρόλο θα παίξει η υπομονή, η διάθεση και η ψυχολογία του παίκτη. Με την εγχείρηση στην οποία υποβλήθηκε στη Γερμανία (εξαιρετική η κίνηση του Ολυμπιακού καθώς οι χειρουργοί - ορθοπεδικοί σε αυτή την χώρα δεν παίζονται!) ο Παπαδόπουλος, έγινε το 50% της δουλειάς.

 

Το άλλο 50% είναι η πλέον επίπονη, σωματικά και ψυχολογικά, διαδικασία της αποθεραπείας. Όχι μόνο για να γυρίσει υγιής ο παίκτης στα γήπεδα, αλλά και για να μην έχει ξανά θέματα στο συγκεκριμένο σημείο. Και προπάντων να μην βιαστεί και να μην τον πιέσει κανείς να ξαναπατήσει χορτάρι αν δεν αισθάνεται ο ίδιος έτοιμος...

 

Θέμα χημείας!

 

Η απώλεια του Αβράμη ήρθε κι... έδεσε με το σήριαλ Μέλμπεργκ. Δεν θέλω και ούτε πρόκειται να ασχοληθώ με την στάση που κρατάνε ο Ολυμπιακός και ο παίκτης για το θέμα της ανανέωσης, εξάλλου η ζωή μας έχει διδάξει ότι σε ένα (διαφαινόμενο) διαζύγιο ποτέ δεν φταίει ο ένας. Γι' αυτό κι εγώ θα ήθελα να εξετάσω καθαρά και μόνο την αγωνιστική επίπτωση των εξελίξεων μέσα στο γήπεδο.

 

"Εκεί που είχαμε το κεφάλι μας ήσυχο...", είχε γράψει στη στήλη του προ ημερών ο Παναγιώτης Γκαραγκάνης. "Τώρα το βαράμε στον τοίχο", θα προσθέσω εγώ! Όχι δεν ήρθε η συντέλεια του κόσμου με τον τραυματισμό του Παπαδόπουλου και μια πιθανή απώλεια του Μέλμπεργκ από το ρόστερ της ομάδας. Προς θεού, ο Ολυμπιακός έχει επιβιώσει και τα έχει καταφέρει υπό απείρως δυσκολότερες συνθήκες!

 

Ωστόσο, οι ερυθρόλευκοι μετά την αλλαγή προπονητή (που πάντα εμπεριέχει ένα πολύ μεγάλο ρίσκο), πλέον θα στερηθούν μια ακόμη "σταθερά". Αβραάμ και Μέλμπεργκ ήταν σημείο αναφοράς για τον Ολυμπιακό τα τελευταία χρόνια και από τη νέα σεζόν ενδεχομένως η ομάδα να έχει νέο δίδυμο στόπερ.

 

Και το σημαντικότερο στην όλη υπόθεση δεν είναι αυτά καθεαυτά τα πρόσωπα, αλλά η ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ χημεία που είχαν μεταξύ τους! Μπορεί ατομικά σαν αξία, οι Αβραάμ και Όλοφ να είναι πράγματι εξαιρετικές περιπτώσεις ποδοσφαιριστών, ωστόσο το γεγονός πως "κόλλησαν" τόσο ιδανικά μεταξύ τους, τους έκανε να φαίνονται ακόμη καλύτεροι!

 

Στόπερ με εξαιρετικές τοποθετήσεις, σωστή αλληλοκάλυψη, εμπειρία από πολλά χρόνια στο υψηλότερο επίπεδο, εξαιρετικός στον αέρα και χρησιμοποιώντας πολύ το μυαλό του, ο Μέλμπεργκ ανέδειξε σε τεράστιο βαθμό το στιλ του στόπερ - "ανθρωποφάγου", Παπαδόπουλου. Απεναντίας ο Έλληνας διεθνής στόπερ με την ταχύτητα, τη δύναμη, την ικανότητα του να βγαίνει πρώτος στην μπάλα και να πιάνει από τον... σβέρκο τον αντίπαλο επιθετικό, κάλυπτε απόλυτα τους τομείς στους οποίους είχε αρχίσει σταδιακά και λόγω ηλικίας να υστερεί ο Σουηδός.

 

Ας πούμε λοιπόν πως ο Όλοφ ήταν ο "ιθύνων νους" και ο Αβραάμ το "εκτελεστικό όργανο" στην καρδιά της ερυθρόλευκης άμυνας. Οι δυο τους είχαν μια πραγματικά αρμονική συνεργασία! Και το κυριότερο; Έδιναν σε όλη την ομάδα, στους συμπαίκτες τους, στον προπονητή τους, στον κόσμο, την σιγουριά πως υπάρχει απέραντη ασφάλεια στα μετόπισθεν. Ήξερες πως σε μια κακή μέρα της ομάδας, έστω και με ένα γκολ θα κερδίσεις, αφού πίσω δεν έτρωγες!

 

Για τον λόγο αυτό, εγώ προσωπικά ανησυχώ πολύ για το τι θα συμβεί την επόμενη χρονιά αν δεν υπάρχει ούτε Παπαδόπουλος (έστω στο πρώτο μισό της σεζόν), ούτε Μέλμπεργκ. Και δεν θα πάψω να ανησυχώ ούτε αν ο Ολυμπιακός φέρει έναν πραγματικά καλό και εγνωσμένης αξίας κεντρικό αμυντικό. Γιατί θα εξακολουθώ να αμφιβάλλω αν στην καρδιά της άμυνας θα υπάρξει αυτή η εκπληκτική χημεία!

 

Βέβαια θα πρέπει να πούμε ότι αν έρθουν έτσι τα πράγματα, οι Σιόβας, Μανωλάς, Παπάζογλου, Ντιελνά θα έχουν την ευκαιρία να δείξουν την αγωνιστική τους αξία και να πείσουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν με την ερυθρόλευκη φανέλα...

 

Παράλληλα εφόσον ο Ολυμπιακός αποφασίσει να κινηθεί για την απόκτηση ενός στόπερ, θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός όσον αφορά τα στοιχεία που θα έχει ο παίκτης για να μπορέσει να ταιριάξει με τους υπόλοιπους! Για παράδειγμα ο Σιόβας είναι πιο κοντά στο στιλ παιχνιδιού του Μέλμπεργκ, ενώ ο Παπάζογλου (πρώτα) και ο Μανωλάς (μετά) φέρνουν πιο πολύ στον τρόπο που αγωνίζεται ο Παπαδόπουλος.

 

Οπότε αν επιλέξεις έναν στόπερ που έχει ικανότητες παρόμοιες με αυτές του Όλοφ, θα πρέπει να τον "δέσεις" με έναν από τους Παπάζογλου ή Μανωλά. Αντίθετα αν επιλέξεις κάποιον που μοιάζει με τον Αβραάμ, θα πρέπει να τον κάνεις δίδυμο με τον Σιόβα. Τον Ντιελνά δεν τον αναφέρω γιατί δεν τον ξέρω και τον Ποτουρίδη τον βλέπω πιο πολύ για αριστερό μπακ, παρά για στόπερ.

 

Ότι κι αν συμβεί τελικά, πιστεύω πως το μεγάλο βάρος ο Ολυμπιακός θα πρέπει να το ρίξει στην άμυνα (ειδικά αν έχουμε κι άλλες αποχωρήσεις...). Από εκεί χτίζονται οι ομάδες! Ξεκινώντας από μια δυνατή πεντάδα πίσω (μαζί με τον γκολκίπερ) και στη συνέχεια προχωρώντας σε κέντρο και επίθεση.

 

Αν αποτελέσει παρελθόν ο Μέλμπεργκ θα προτιμούσα την "μια καλή μεταγραφή" να την κάνει ο Ολυμπιακός στην άμυνα και όχι για 10άρι. Εξάλλου εκεί έχεις τον Ιμπαγάσα (του ενός ημιχρόνου όμως...), ενώ υπάρχουν και οι Σουμπίνιο, Φετφατζίδης, Φουστέρ, ακόμη και ο Τάτος που θα μπορούσαν να δώσουν κάποιες λύσεις. Για Ελλάδα δεν το συζητάω, είμαστε σούπερ.

 

Τα δεδομένα που έχουν δημιουργηθεί με Αβραάμ - Μέλμπεργκ και την καρδιά της ερυθρόλευκης οπισθοφυλακής χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής και πολύ λεπτών χειρισμών.

 

ΥΓ: Κάτω τα χέρια από τον Χολέμπας. Βρήκανε κάποιοι το εξιλαστήριο θύμα της Εθνικής, ε; Δεν θα τους περάσει όμως!

 

Γιώργος Περπερίδης