Τίποτα δεν μας σταματά!

Κάποιοι θα σκεφτούν ότι βιάζομαι να πανηγυρίσω για ένα πρωτάθλημα που δεν έχει κριθεί ακόμα. Θεωρητικά, θα έχουν απόλυτο δίκιο και ξέρετε ότι δεν είναι στις συνήθειές μου να βιάζομαι. Όμως, όσα έχουμε δει στα τρία πρώτα παιχνίδια της σειράς των τελικών μας δίνουν κάθε δικαίωμα να είμαστε αισιόδοξοι για την τελική επικράτηση της ομάδας μας.

 

Είμαστε πολύ καλύτεροι από τους αντιπάλους μας, η ομάδα του Ντούντα βγάζει υγεία μέσα στο παρκέ, δεν στηρίζεται σε 2-3 παίχτες και έχει πλέον την αυτοπεποίθηση που της έλειπε. Η επιστροφή του Acie Law προσθέτει την εμπειρία που έλειψε στο καταστροφικό πεντάλεπτο του δεύτερου τελικού και ο Βασίλης Σπανούλης βρήκε πάλι τον παρτενέρ του.

 

Οι αντίπαλοι στηρίζονται σε 2-3 παίχτες και αυτοί δείχνουν να έχουν … κλατάρει.

 

Είναι ολοφάνερο ότι δεν έχουν τις φυσικές δυνάμεις για να βγάλουν ολόκληρο το παιχνίδι κόντρα στην αστείρευτη ενέργεια, αυτή που ξεχειλίζει από τα τρομερά μωρά του Ντούσαν Ίβκοβιτς. Από τη στιγμή που ανέβηκαν και οι ρολίστες της ομάδας, δηλαδή ο Κέσελ και ο Γκέτσε, δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε. Ούτε οι … κόρακες δεν μπορούν πλέον να μας νικήσουν και το έχουν καταλάβει.

 

Εμπρός του ΘΡΥΛΟΥ παλικάρια!

 

Βλέποντας το δεύτερο παιχνίδι της κανονικής περιόδου, κόντρα στους διορισμένους πρωταθλητές της "πράσινης παράγκας", μετά την προσθήκη του Dorsey στο ρόστερ της ομάδας μας, και βλέποντας στον τελικό του κυπέλλου την πίεση του Μάντζαρη πάνω στον … χλέμπα, είχα γράψει ότι επιτέλους βρήκαμε τα αντίδοτα για τους δύο παίχτες του βάζελου που έκαναν τη διαφορά, εννοείται μαζί με τους άλλους τρεις που φοράνε γκρι, έτσι για … παραλλαγή.

 

Από τα παιχνίδια κόντρα στη Σιένα, για τα play off της Euroleague, φάνηκε ότι αυτή η ομάδα είχε αρχίσει να ανοίγει πανιά για τους ωκεανούς της δόξας. Η αγωνιστική της εικόνα είχε πάντοτε το ίδιο τέμπο και την ίδια φρεσκάδα, πολύ σκληρή άμυνα και υπομονή στην επίθεση, όταν δεν είχε την ευκαιρία να τρέξει στο ανοιχτό γήπεδο. Ήταν φανερό ότι κάτι καλό έρχονταν…

 

Ο θρίαμβος της Πόλης έδωσε στα νέα παιδιά της ομάδας και το τελευταίο στοιχείο που χρειάζονταν, την εμπιστοσύνη στις δυνατότητές τους. Τώρα δεν τους λείπει τίποτα πλέον, χρειάζονται μόνον ηρεμία και αυτοσυγκέντρωση σε ολόκληρο το παιχνίδι, μικρότερα "νεκρά" διαστήματα και περισσότερη ευστοχία στις ελεύθερες βολές.

 

Δεν θα είναι εύκολο το παιχνίδι της Τετάρτης, αλλά μπορούμε να το κάνουμε εμείς εύκολο και να το κερδίσουμε. Οι αντίπαλοι θα παίζουν με την πλάτη στον τοίχο, θα έχουν πολύ άγχος και εκεί ακριβώς μπορούμε να τους χτυπήσουμε. Με ποιον τρόπο θα γίνει αυτό, δεν ξέρω. Μου αρκεί που τον ξέρει ο σοφός δάσκαλος, δεν είναι δικιά μου δουλειά.

 

Σε μία ομάδα, οι πρωταγωνιστές δεν είναι πάντα ίδιοι!

 

Άκουσα και διάβασα πολύ μουρμούρα για τις εμφανίσεις του Σπανούλη κόντρα στην προηγούμενη ομάδα του. Μέχρι και τον χαρακτηρισμό του … συνηγόρου υπεράσπισης εισέπραξα, εξαιτίας της επιμονής μου να δικαιολογώ τον Βασίλη για κάποιες, φαινομενικά, μέτριες εμφανίσεις του.

 

Σήμερα, έδωσε μερικές απαντήσεις με την εμφάνισή του. Είναι αλήθεια ότι η άμυνα των αντιπάλων δεν ήταν τόσο πολύ προσαρμοσμένη πάνω του αυτή τη φορά, ίσως επειδή ο Ζοτς είδε στα προηγούμενα παιχνίδια ότι αυτό γίνεται μπούμερανγκ για την ομάδα του. Ό,τι και αν είναι, επιμένω ότι ο αρχηγός παίζει συνετά και μυαλωμένα, παίζει για την ομάδα και όχι για τον εαυτό του.

 

Άλλη μία μεγάλη εμφάνιση από τον Γιώργαρο, που έδειξε για ακόμα μία φορά πόσο μετράει η ψυχή ενός γαύρου. Δεν καταλαβαίνει τίποτα, τους παίρνει όλους παραμάζωμα, παίζει άμυνα, μαζεύει τα "σκουπίδια", σκοράρει από κοντά και από μακριά, τα κάνει όλα και … συμφέρει!

 

Αυτοί ήταν οι δύο μεγάλοι πρωταγωνιστές του τρίτου τελικού και ακολούθησαν οι υπόλοιποι, με πρώτο και καλύτερο τον Dorsey, που μάζεψε τα επιθετικά ριμπάουντ στα μισά άστοχα σουτ, δίνοντας δεύτερες επιθέσεις και στερώντας από τους αντιπάλους τις επιθέσεις κόντρα σε ανοργάνωτη άμυνα. Είναι πολύ δυνατό παιδί και πολύτιμη μονάδα για την ομάδα μας.

 

Λόγω της πολύ καλής παρουσίας του Dorsey, έπαιξε λιγότερο ο Hines και δεν φάνηκε τόσο όσο είχε φανεί στα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς των τελικών και στο final four της Πόλης. Δεν πειράζει όμως, άλλωστε αυτό σημαίνει να είσαι ομάδα. Σήμερα καθαρίζει ο ένας, αύριο ο άλλος και μεθαύριο στο Ο.Α.Κ.Α. θα καθαρίσουν και οι δύο μαζί. Πάμε γερά και δυνατά!

 

Ευχάριστη έκπληξη ήταν η εμφάνιση του Κέσελ που ξεκίνησε πολύ "ζεστός" στο παιχνίδι. Πολύ καλός ήταν και ο Γκέτσε, για δεύτερο στη σειρά παιχνίδι. Πόσο γρήγορα σουτάρει αυτός ο άνθρωπος, ρε παιδιά. Πριν προλάβει καλά-καλά να πιάσει τη μπάλα στα χέρια του, την έχει στείλει προς το αντίπαλο καλάθι. Μόνον ο μεγάλος Έντι σούταρε τόσο γρήγορα!

 

Σταθερή αξία ο Άντιτς, όπως και ο Acie Law, πολύ μεγάλη η προσφορά του Μάντζαρη που, εκτός από την σημαντική αμυντική του προσφορά, βοηθάει πολύ στην οργάνωση του παιχνιδιού, ξεκουράζοντας και ελευθερώνοντας τον Σπανούλη, ενώ δείχνει και τεράστιο επιθετικό θράσος. Χαίρομαι να τον βλέπω μέσα στο γήπεδο!

 

Κατώτερος των προηγούμενων εμφανίσεων ήταν ο Παπανικολάου, αν και δεν ήταν καθόλου κακός. Ξέρετε ότι έχω μεγάλη αδυναμία σ’ αυτό το παιδί, τον πιστεύω πολύ και περιμένω να τους πετάξει τα … μάτια έξω στο επόμενο παιχνίδι. Κώστα, μ’ ακούς;

 

Δεν ήταν σε καλή βραδιά ο Κώστας Σλούκας, αλλά δεν πειράζει. Έχει βελτιωθεί πολύ φέτος, έχει κάνει μερικά πολύ καλά παιχνίδια και είναι μία μεγάλη ελπίδα για το μέλλον της ομάδας μας. Αρκεί να δουλεύει συνεχώς και μην το βάζει ποτέ κάτω!

 

Ο Μάης φεύγει, ο Roberto Martinez έρχεται…

 

Τι κόλλημα κι αυτό, ρε παιδιά. Δεν ξέρω πώς μου ήρθε, αλλά έτυχε να δω εκτεταμένα στιγμιότυπα από ένα παιχνίδι της Wigan Athletic (νίκη 4-0 κόντρα στην Newcastle). Είχε προηγηθεί η νίκη εντός έδρας κόντρα στην Manchester United και οι εκτός έδρας νίκες, στο Anfield και στο Emirates, κόντρα στην Liverpool και στην Arsenal.

 

Η επιθετική ανάπτυξη της Wigan μου θύμιζε αυτή που είδαμε φέτος από την ομάδα μας. Έψαξα και βρήκα ότι έχει για προπονητή έναν Ισπανό 39 ετών, ονόματι Roberto Martinez. Μόλις ανακοινώθηκε η αποχώρηση του Βαλβέρδε και άρχισε η παρέλαση των ονομάτων στα έντυπα και στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, περίμενα να διαβάσω και το όνομά του.

 

Μέχρις ενός σημείου περίμενα μάταια, αλλά κάποια στιγμή διάβασα ότι πήρε άδεια από την Wigan για να συζητήσει με την Liverpool το ενδεχόμενο συνεργασίας. Φτου, ρε γαμώτο, είπα μέσα μου. Μας πήραν χαμπάρι οι Εγγλέζοι και θα μας το φάνε το … κελεπούρι!

 

Το "τρελό πάρτι" με Σόλιντ, Κούπερ και τις … λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις καλά κρατούσε και συνεχίζεται στα δικά μας μέσα ενημέρωσης, μέχρι που κάποια μέρα "έσκασε μύτη" και το όνομα του … εκλεκτού μου. Όμως, την επόμενη μέρα έφυγε ο Δώνης από το Περιστέρι, την μεθεπόμενη έφυγε ο Μπόλονι από τις … μαλαματίνες (φαίνεται ότι δεν είναι του πιοτού ο άνθρωπος) και ο δικός μου ξεχάστηκε πάλι.

 

Κάντε πλάκα, ρε μάγκες, να ακούσουμε σε λίγες μέρες ότι έρχεται … Θα αλλάξω επάγγελμα, τώρα στα γεράματα, έτσι και κάνω τέτοια μαντεψιά. Πάντως, πέρα από πλάκα, δεν αγχώνομαι και δεν τσιμπάω με όλα αυτά που κυκλοφορούν. Έχω εμπιστοσύνη στον Μαρινάκη και είμαι σίγουρος ότι θα φέρει ποιοτικό προπονητή στην ομάδα μας.

 

Αυτή την εμπιστοσύνη δεν την χαρίζω στον Πρόεδρο, αφού δεν είναι … φιλαράκι μου και δεν μπορώ να ξέρω πώς σκέφτεται. Όμως, μέχρι τώρα, μου έχει δώσει να καταλάβω ότι είναι μοντέρνος επιχειρηματίας, πιστεύει στους τεχνοκράτες και, γι’ αυτό, θεωρεί τον προπονητή πολύ σημαντικό παράγοντα για την πορεία της ομάδας. Και, αν θέλετε τη γνώμη μου, πολύ καλά κάνει…

 

Καλή περίπτωση είναι ο Βλαχοδήμος και δεν διαφωνώ καθόλου με το … παιδομάζωμα. Αρκεί να μην μείνουμε μόνον σ’ αυτό, αφού χρειαζόμαστε 2-3 καλές προσθήκες για να είμαστε ακόμα καλύτεροι στη νέα αγωνιστική περίοδο. Ελπίζω να τα βρούμε τελικά με τον Μέλμπεργκ και να παραμείνει στην ομάδα μας. Αυτή η περίπτωση με αγχώνει πολύ και δεν σας το κρύβω …

 

Άσχετο, αλλά πρέπει να το γράψω : περιμένουμε μία μεγάλη εμφάνιση, ανάλογη αυτής του Σαββάτου, στο επόμενο παιχνίδι της ομάδας υδατοσφαίρισης στον Λαιμό. Ένα παιχνίδι είναι, ρε μάγκες. Πιάστε τους από το … λαιμό και ελάτε μετά στον Πειραιά για να σηκώσουμε πάλι την κούπα !

 

ΥΓ. Ακόμα περιμένω αυτόν που θα αναλάβει τη θέση μου, ως αρθρογράφος της στήλης, και πολύ αργεί το πράγμα. Δεν είμαι ο … Ερνέστο, ρε παιδιά !

 

dp11 - Δημήτρης Παπαχρήστος