Όχι στην... τρόικα!

Πρώτα απ’ όλα, δεν μπορώ να χαίρομαι ασελγώντας επί... πτωμάτων και ξέροντας εκ των προτέρων ότι θα κερδίσω, αφού ουσιαστικά παίζω χωρίς αντίπαλο. Όμως, ακόμα πιο σημαντικό είναι ότι απαξιώνεται ολόκληρη η διοργάνωση, που λέγεται ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, με αποτέλεσμα να μειώνονται τα προσδοκώμενα έσοδα από χορηγίες, διαφημίσεις και τηλεοπτικά δικαιώματα.

 

Επιπροσθέτως, γίνεται πιο δύσκολη η προσπάθεια να φέρουμε παίχτες πρώτης γραμμής στην ομάδα μας, αφού κανένας σοβαρός και φιλόδοξος άνθρωπος δεν επιθυμεί να μετέχει σε μία παρωδία.

 

Το μοναδικό ισχυρό κίνητρο, που έχει απομείνει, είναι η συμμετοχή της ομάδας στο Champions League. Όμως, όπως πάνε τα πράγματα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι πολύ σύντομα και αυτή δεν θα είναι δεδομένη.

 

Είναι επιτακτική ανάγκη να προσφέρουν και άλλες ομάδες βαθμούς στη χώρα μας, συμμετέχοντας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Προσωπικά, δεν βλέπω καμία ομάδα ικανή να το κάνει και αυτό είναι πολύ ανησυχητικό. Πέρα από... πλάκα, θα ήταν ευχής έργο να περάσουν όλες οι υπόλοιπες ελληνικές ομάδες στους ομίλους του Europa League, αλλά βλέπω πολύ χλωμό ένα τέτοιο σενάριο…

 

Προτιμάμε τους ευχάριστους ή τους χρήσιμους;

 

Πριν λίγες μέρες δημοσιεύτηκε ότι τα έσοδα της ΠΑΕ Ολυμπιακός από την περσινή συμμετοχή στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις ήταν 25,63 εκατομμύρια ευρώ. Διάβασα πολλά σχόλια σχετικά με αυτό και, ως συνήθως, κάποιοι μίλησαν για "παντελονιάσματα", για τα... καβούρια που υπάρχουν στις τσέπες του Μαρινάκη και όλα τα σχετικά.

 

Επειδή δεν συνηθίζω να μιλάω χωρίς στοιχεία και για πράγματα που δεν ξέρω, έψαξα και βρήκα ότι στην οικονομική χρήση της ΠΑΕ Ολυμπιακός για το έτος 2011, όταν είχαμε αποκλειστεί από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, τα συνολικά έσοδα ήταν 37,33 εκατομμύρια ευρώ και η χρονιά έκλεισε με ζημιές 39,55 εκατομμυρίων ευρώ.

 

Δεν είμαι λογιστής, ούτε εκπρόσωπος της διοίκησης της ΠΑΕ Ολυμπιακός. Ένας καλοπροαίρετος άνθρωπος είμαι, που υποστηρίζω την ομάδα μας και θέλω το καλό της. Δεν χρειάζονται πολλές γνώσεις και καμία λογιστική πράξη για να δούμε ότι τα επιπλέον έσοδα από την UEFA είναι λιγότερα από τις ζημιές της προηγούμενης οικονομικής χρήσης.

 

Αυτό σημαίνει ότι, αν δεν αυξηθούν τα υπόλοιπα έσοδα και δεν μειωθούν τα έξοδα της οικονομικής χρήσης του έτους 2012, τότε θα είναι και αυτή ελλειμματική. Και επειδή σ’ αυτόν τον τόπο έχουμε μία τάση να μπερδεύουμε τις έννοιες, θα γράψω το αυτονόητο: η μείωση του ελλείμματος δεν συνεπάγεται μείωση, αλλά αύξηση του χρέους.

 

Κουβέντα που άνοιξα, θα μου πείτε. Ειδικά, όσοι θυμούνται ότι κάποια δημοσιεύματα τον Δεκέμβριο του 2011 έλεγαν ότι, για πρώτη φορά μετά από 25 χρόνια, υπήρχε θετικό πρόσημο στα ίδια κεφάλαια της ΠΑΕ Ολυμπιακός. Όμως, αυτό οφείλονταν στην καταβολή ποσού 50 εκατομμυρίων ευρώ από τον Μαρινάκη για την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου και όχι στα έσοδα της ομάδας.

 

Από αυτό το ποσό, ένα σημαντικό μέρος δόθηκε για την αποπληρωμή του τραπεζικού δανεισμού της ΠΑΕ Ολυμπιακός, που ήταν 20 εκατομμύρια ευρώ περίπου, και στην καταβολή φόρων ύψους 22 εκατομμυρίων ευρώ προς το Ελληνικό Κράτος. Έτσι, η ομάδα μας κατάφερε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του Financial Fair Play της UEFA, που απαιτεί ισοσκελισμένα οικονομικά αποτελέσματα και θετικά ίδια κεφάλαια, ενώ απαγορεύει την ύπαρξη ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων.

 

Όταν πριν από 31 χρόνια ξεκινούσα την επαγγελματική μου σταδιοδρομία, είπα στους μαθητές: θέλω να είμαι χρήσιμος για εσάς και, ταυτόχρονα, να είμαι ευχάριστος μαζί σας. Από εσάς εξαρτάται αν θα τα καταφέρω. Να είστε σίγουροι ότι αν αναγκαστώ να διαλέξω ανάμεσα σ’ αυτά, θα διαλέξω το πρώτο.

 

Επειδή τα κατάφερα αρκετά καλά, επαναλαμβάνω κάθε χρονιά τα ίδια λόγια στους καινούργιους μαθητές μου. Πριν μερικά χρόνια άκουσα τον πρωθυπουργό, τον τελευταίο με επώνυμο που δεν άρχιζε με το γράμμα "Π", να με... αντιγράφει στα λόγια. Δυστυχώς, όχι και στην πράξη, αλλά αυτή είναι άλλη, πολύ πονεμένη, ιστορία.

 

Όχι, μην νομίσετε ότι ένιωσα "σπουδαίος" μετά από αυτό. Το αναφέρω, αφενός για να μην νομίσετε ότι του… έκλεψα την έκφραση, αφετέρου για να τονίσω ότι είναι επιτακτική ανάγκη να μπορέσουμε, επιτέλους, να διακρίνουμε ανάμεσα στο χρήσιμο και στο ευχάριστο. Δεν χρειαζόμαστε "παλάτια" και μεγαλεία με δανεικά. Η αληθινή ευτυχία δεν μπορεί ποτέ να συμβαδίζει με τα ψέματα, ούτε με τα εύκολα τα λόγια, τα μεγάλα…

 

Προσωπικά, αυτό που περιμένω από τον Πρόεδρο είναι μία συνετή διοίκηση, η οποία θα λαμβάνει υπόψη όλα τα δεδομένα και δεν θα εκθέτει σε μελλοντικό κίνδυνο την ομάδα μας. Τρέμω και στη σκέψη ακόμα ότι θα χρειαστεί να κάνουμε κι εμείς έρανο για να σώσουμε αυτό που αγαπάμε, όπως προσπαθούν να κάνουν χωρίς επιτυχία κάποιοι άλλοι.

 

Δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι ότι, κάποια στιγμή στο μέλλον, μπορεί να ακούσουμε δηλώσεις από κάποια παλιά δόξα της ομάδας μας, σαν αυτές του Θωμά Μαύρου, που θα λέει ότι η ομάδα μας είναι στον τάφο και χρειάζεται ένα θαύμα για να αναστηθεί. Να λείπει το... βύσσινο!

 

Σαν να μην πέρασε μια μέρα

 

Κοντέψαμε να πάθουμε... στέρηση χωρίς επίσημα και φιλικά παιχνίδια, αφού πέρασαν σχεδόν δύο μήνες από το μεσημέρι της 19ης Μαΐου και το φιλικό της Μελβούρνης. Δεν ξέρω πώς είδατε εσείς την ομάδα μας, αλλά μια χαρά φάνηκε σε μένα, παίζοντας μετά από 10 μέρες προετοιμασίας, με πολλές και σημαντικές απουσίες, σε ένα βαρύ γήπεδο και απέναντι στην ομάδα που τερμάτισε δεύτερη στο πρωτάθλημα Ρωσίας και αρχίζει επίσημα παιχνίδια σε μία βδομάδα.

 

Μολονότι τα αποτελέσματα των φιλικών παιχνιδιών δεν έχουν καμία σημασία, υπάρχει το μικρόβιο της νίκης μέσα μας και δεν θέλουμε να χάνουμε ούτε στο... υποβρύχιο τάβλι. Όπως εξελίχθηκε το παιχνίδι, μπορούσαμε να το έχουμε κερδίσει, αλλά δεχτήκαμε "τζάμπα" το γκολ της ισοφάρισης από μία σειρά συμπτώσεων στην ίδια φάση, λίγο πριν τελειώσει το παιχνίδι.

 

Όμως, για να είμαστε δίκαιοι, πρέπει να πούμε ότι φτάσαμε στο σημείο να διεκδικούμε τη νίκη μέχρι το τέλος του παιχνιδιού, χάρη στις πολλές και εντυπωσιακές αποκρούσεις του Μέγκιερι. Ο μικρός μεγάλωσε και κατέβασε τα... ρολά στο πρώτο ημίχρονο, κρατώντας το μηδέν στην άμυνα.

 

Νομίζω ότι θα ήταν πολύ βιαστικό να κάνω προσωπική κριτική για κάθε παίχτη ξεχωριστά. Θα αρκεστώ να γράψω μερικά πράγματα που είδα, δίνοντας λαβή για κουβέντα, ειδικά για τους παίχτες που είδαμε για πρώτη φορά στο γήπεδο με την φανέλα της ομάδας μας.

 

Αρχίζοντας από τους αμυντικούς, είδα τον Μανωλά να έχει πολλή διάθεση και ακόμα περισσότερο τρακ. Χρειάζεται πολλή δουλειά και ψυχολογική υποστήριξη. Αντίθετα, ο Σιόβας έδειξε σαν έτοιμος από καιρό και μου άρεσε πολύ, ενώ ο Ντιελνά ήταν εκτός κλίματος και δεν μου άρεσε.

 

Τάτος και Σουμπίνιο έδειξαν καλά στοιχεία, αλλά δεν νομίζω ότι είναι έτοιμοι να σηκώσουν το βάρος και να μετάσχουν στο βασικό σχήμα της ομάδας μας. Πάνω-κάτω, τα ίδια ισχύουν για τον Βλαχοδήμο και για τον Καραγκούνη, που έμοιαζαν σαν νεοσύλλεκτοι στο... κέντρο της βασικής εκπαίδευσης. Αυτά τα παιδιά θέλουν χρόνο για να βρουν τα πατήματά τους και να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους.

 

Πάμε τώρα και στους λίγο παλιότερους, από τους οποίους ο Χαβίτο πέρασε εντελώς απαρατήρητος, ενώ ο Παπάζογλου ήταν πολύ καλός, αν και δεν έπαιξε  στη θέση του. Μου άρεσε ο Ποτουρίδης στον ρόλο του αριστερού αμυντικού και ο Ντιόγκο δεν πήγε καθόλου άσχημα παίζοντας πίσω από τον Πάντελιτς, εκεί που είναι και η θέση του.

 

Κάντε καμία προσευχή για τον Φέισα, ρε παιδιά. Να είναι καλά το παλικάρι και είμαι σίγουρος ότι θα προσφέρει πολλά στην ομάδα μας. Ξέρει καλή μπάλα, έχει αθλητικό κορμί, παίζει με το κεφάλι ψηλά, καλύπτει χώρους και βλέπει μέσα στο γήπεδο. Με έναν "σκύλο" δίπλα του και με έναν μπαλαδόρο μπροστά, μπορούν να συνθέσουν μία εξαιρετική τριάδα στο κέντρο.

 

Οι δύο Αλγερινοί και ο "φονιάς" Πάντελιτς είναι σταθερές αξίες, ενώ ο Μοντέστο ήταν αρκετά καλός και φάνηκε πολύ ορεξάτος. Για τον Μέγκιερι τα είπαμε στην αρχή, ενώ ο Κάρολ δεν είχε πολλή πίεση για να κριθεί σοβαρά. Τελικά, λίγο-πολύ, δεν άφησα κανέναν σε παράπονο…

 

Θετικό είναι το πρώτο δείγμα για τη δουλειά του Ζαρντίμ, αφού η ομάδα δείχνει να συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε. Με όσα είδα σήμερα, δυσκολεύομαι να βρω κάποια αξιόλογη διαφορά στο παιχνίδι που ξέραμε από την θητεία του Ερνέστο. Πιστεύω ότι έγινε σωστή επιλογή προπονητή και μένει να το δούμε στην πορεία, όταν θα γυρίσουν οι διεθνείς και οι τραυματίες, θα γίνουν οι μεταγραφικές προσθήκες και θα έχουμε ολοκληρωμένη εικόνα της ομάδας μας.

 

"Νταμπλ" με... Γιώργηδες στο μπάσκετ

 

Οι αδερφοί Αγγελόπουλοι συνεχίζουν να βαδίζουν στον σωστό δρόμο, ανανεώνοντας τα συμβόλαια των παιχτών που οδήγησαν την ομάδα στην κορυφή της Ελλάδας και της Ευρώπης. Προσωπικά, ένιωσα μεγάλη ικανοποίηση όταν ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Γιώργου Μπαρτζώκα και τεράστια ανακούφιση όταν έμαθα για την ανανέωση της συνεργασίας με τον Γιώργο Πρίντεζη.

 

Μπορεί να ζούμε στην εποχή του επαγγελματισμού, αλλά είναι πολύ σημαντικό να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που έχουν και συναισθηματικούς δεσμούς με την ομάδα. Τέτοιοι άνθρωποι είναι οι δύο Γιώργηδες και όλοι μπορούμε να νιώθουμε καλύτερα, ξέροντας ότι υπάρχουν δικά μας παιδιά στον πάγκο και στο παρκέ.

 

Από την άλλη, βλέπουμε τους διορισμένους πρωταθλητές της "πράσινης παράγκας" να αποδυναμώνονται καθημερινά και όλα δείχνουν ότι μία νέα ερυθρόλευκη αυτοκρατορία ξεκίνησε στο μπάσκετ. Προσωπικά, θα χαρώ πολύ αν καταφέρουμε να φέρουμε στο λιμάνι και τον Στράτο Περπέρογλου, αφού είναι ένας ταλαντούχος παίχτης και πολύ καλό παιδί. Επιπλέον, ένα "πουλάκι" μου σφύριξε ότι είναι και οπαδός της ομάδας μας.

 

Μακάρι να μείνει και ο Ντόρσεϊ, να κλείσουμε τον Γιάνκοβιτς και τον Καββαδά, οπότε θα απομένει μόνον μία προσθήκη ψηλού για να έχουμε ένα πλήρες και πολλά υποσχόμενο ρόστερ. Αυτή η ομάδα μας έδωσε τεράστιες χαρές μέσα στη χρονιά που πέρασε και αξίζει την προσοχή και την αγάπη μας.

 

ΥΓ. Επειδή μ’ αρέσει να είμαι δίκαιος, πάντα και με όλους, δεν θα παραλείψω να χειροκροτήσω τις πολλές και αξιόλογες κινήσεις που γίνονται για την ενίσχυση των ερασιτεχνικών τμημάτων της ομάδας μας. Μετά από μία χρονιά αναμονής και ανασυγκρότησης, φαίνεται ότι στόχος της Διοίκησης είναι να ξαναφέρει την ομάδα μας στην κορυφή και στην κατάκτηση των τίτλων, σε όλα τα αντρικά και τα γυναικεία τμήματα.

 

dp11 - Δημήτρης Παπαχρήστος