Ό,τι να 'ναι...

Όμως, επειδή δεν θέλω να εκληφθεί η δυσκολία αυτή σαν αδιαφορία, αποφάσισα να γράψω κάτι, έτσι για να κάνουμε κουβέντα και να μην χανόμαστε. Μπορεί να μην είναι έτοιμη η ατζέντα των θεμάτων, αλλά θα την βρούμε στην πορεία. Άλλωστε, δεν είμαι και πρωτάρης πλέον!

 

Ο Ζαρντίμ ενημερώνεται για το έμψυχο υλικό και ψάχνεται, οι Αγγελόπουλοι αναζητούν τον διάδοχο του Ντούντα, τα ερασιτεχνικά τμήματα προσπαθούν να βρουν τις κατάλληλες λύσεις και να στελεχωθούν ενόψει της νέας αγωνιστικής περιόδου, τα "δελφίνια" μας πανηγυρίζουν την κατάκτηση ενός ακόμα πρωταθλήματος, οι Ιταλοί έστειλαν τους αχώνευτους στα σπίτια τους, οι βάζελοι συνεχίζουν τον έρανο για να αναστηλώσουν τα ερείπιά τους και η ζωή συνεχίζεται…

 

Παρέλαση ονομάτων και... αναμονή των υπογραφών

 

Κόσμος πάει κι έρχεται, στα καθημερινά πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και στα δημοσιεύματα των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης, αλλά η ουσία απουσιάζει. Καθένας δίνει τις δικές του ερμηνείες, αφού οι συνθήκες είναι λίγο περίεργες και σίγουρα διαφορετικές από άλλες χρονιές, για πολλούς και διάφορους λόγους.

 

Η οικονομική συγκυρία είναι δύσκολη, δεν υπάρχει ανταγωνισμός και απουσιάζει εντελώς το αντίπαλο δέος (άλλωστε, μήπως υπήρχε και ποτέ, στη μίζερη ελληνική πραγματικότητα). Επιπλέον, φέτος αλλάξαμε προπονητή και χρειάζεται κάποιος χρόνος προκειμένου να ενημερωθεί για να γίνουν σωστές επιλογές και να μην επαναληφθούν τα λάθη του πρόσφατου παρελθόντος.

 

Ο Ερνέστο, καλή του ώρα, φεύγοντας άφησε μία ομάδα που έχει αρχή, μέση και τέλος, οπότε δεν χρειάζονται πολλές προσθήκες στο ρόστερ για να πορευτούμε με επιτυχία και στη νέα χρονιά. Όμως, υπάρχουν πολλά "αλλά" και λέω να δούμε τα πιο σημαντικά από αυτά…

 

Με την αποχώρηση του Δασκαλάκη και την απόκτηση του νεαρού και πολλά υποσχόμενου Γιαννιώτη, νομίζω ότι είμαστε πλήρεις στη θέση του τερματοφύλακα, ειδικά αν θυμηθούμε την κατάσταση που υπήρχε πέρυσι τέτοιον καιρό, για τη συγκεκριμένη θέση.

 

Η απόλυση του προπονητή τερματοφυλάκων Αλέκου Ράντου και η φημολογούμενη πρόσληψη του Αλεξούδη στη θέση του, είναι μία κίνηση και μία επιλογή που σίγουρα προβληματίζει. Δεν έχω προσωπική γνώμη και δεν μπορώ να αξιολογήσω τη δουλειά που έγινε ή δεν έγινε, οπότε δεν μπορώ παρά να περιμένω για να κρίνω με βάση το αποτέλεσμα…

 

Ο σοβαρός τραυματισμός του Αβραάμ, σε συνδυασμό με την διαφαινόμενη αποχώρηση του Μέλμπεργκ και την πιθανή παραχώρηση του Τοροσίδη, δημιουργεί μεγάλες ανησυχίες για την στελέχωση της άμυνας. Αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, το πιο σοβαρό και φλέγον ζήτημα για το αύριο της ομάδας μας.

 

Δεν σας κρύβω την ανησυχία μου, αφού πιστεύω ότι κάθε καλή ομάδα ξεκινάει από την αξιόπιστη άμυνά της. Υπάρχουν αρκετά και αξιόλογα νέα παιδιά (Παπάζογλου, Σιόβας, Ποτουρίδης, Ντιελνά και, όπως όλα δείχνουν, Μανωλάς) για το κέντρο της άμυνας, αλλά είναι αναπόφευκτο να γίνονται συγκρίσεις με το σχεδόν απροσπέλαστο δίδυμο που είχαμε τα προηγούμενα χρόνια.

 

Αν φύγει και ο Τοροσίδης, τότε χρειαζόμαστε κατεπειγόντως έναν πολύ καλό και έτοιμο παίχτη για να καλύψει το δεξιό άκρο της άμυνας. Προσωπικά, όπως έχω ξαναγράψει, προτιμώ τον Σκόνδρα και όχι κάποιον ξένο παίχτη, που σήμερα είναι και αύριο δεν είναι…

 

Από το κέντρο και μπροστά, μετά από τις ανανεώσεις των συμβολαίων του Ιμπαγάσα και του Μοντέστο, ελπίζοντας ότι ο Φέισα θα είναι υγιής και έχοντας την προσθήκη του Τάτου, του Σουμπίνιο, του Μήτρογλου και του Βλαχοδήμου, θεωρώ ότι υπάρχουν αρκετοί και καλοί παίχτες στη διάθεση του προπονητή μας.

 

Με την προϋπόθεση ότι δεν θα έχουμε παραχώρηση κάποιου βασικού παίχτη μας, νομίζω ότι δεν χρειαζόμαστε πολλές προσθήκες σ’ αυτές τις γραμμές. Εννοείται ότι δεν θα με... χαλάσει καθόλου η προσθήκη ενός ή δύο ποιοτικών μέσων και ενός γρήγορου επιθετικού, στο στυλ του Μιραλάς.

 

Πιστεύω ότι αυτές οι επιλογές πρέπει να γίνουν από τον προπονητή μας και δεν μπαίνω στον πειρασμό να αναφερθώ σε ονόματα, αφού αυτός ξέρει καλύτερα ποιοι παίχτες ταιριάζουν στο πλάνο που έχει για την ομάδα μας. Θα πω μόνον ότι θα έβλεπα με θετική ματιά την επιστροφή του Ορμπάιθ, ειδικά με τα προβλήματα που ενδεχομένως θα έχουμε στην άμυνα.

 

Μπαρτζώκας, με χίλια...

 

Ξέρω καλά ότι δεύτερος Ντούντα δεν υπάρχει, πουθενά στον κόσμο. Αφού ο μεγάλος δάσκαλος αποφάσισε να φύγει από την ομάδα μας και αφού δεν είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε "τα μαλλιά της κεφαλής μας" για να πάρουμε κάποιο μεγάλο όνομα, πιστεύω ότι ο Γιώργος Μπαρτζώκας είναι μία πολύ καλή λύση για τους πρωταθλητές Ελλάδας και Ευρώπης.

 

Είναι δουλευταράς, έχει φτιάξει καλές και ανταγωνιστικές ομάδες με πολύ χαμηλά μπάτζετ, δείχνει σεμνός και ήρεμος άνθρωπος (τα... νευρόσπαστα είναι ό,τι χειρότερο για μία ομάδα μπάσκετ, είτε βρίσκονται μέσα, είτε βρίσκονται έξω από τις γραμμές του γηπέδου), δουλεύει με τα νέα παιδιά και έχει καλή επικοινωνία με τους παίχτες του. Επιπλέον, είναι και Ολυμπιακός!

 

Δεν σας κρύβω ότι αγχώνομαι πολύ, όσο δεν έρχεται το μαντάτο που όλοι περιμένουμε, δηλαδή η παραμονή του Πρίντεζη στην ομάδα μας, αφού ο Γιώργος δεν είναι μόνον ένας πολύ καλός παίχτης. Είναι και ψυχάρα, εμπνέει τους συμπαίχτες του, είναι και οπαδός της ομάδας, είναι ένα δικό μας παιδί. Πρέπει να βρεθεί λύση και να μείνει οπωσδήποτε…

 

Είναι μεγάλη τιμή για τον ίδιο, αλλά και αναμενόμενη εξέλιξη, η επιλογή του Παπανικολάου από τους New York Knicks στα ντραφτ του ΝΒΑ. Το πράγμα έδειχνε από καιρό, αφού ο Κώστας είχε θεαματική βελτίωση στη χρονιά που τέλειωσε. Ελπίζω να μην φύγει αμέσως, αν και πολύ το φοβάμαι…

 

Όπως έχω γράψει, έχω κάποιον ιδιαίτερο λόγο που συμπαθώ αυτό το παιδί. Λυπάμαι που δεν μπορώ να τον αποκαλύψω δημόσια, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Θα χαρώ πολύ για τον ίδιο, όμως θα είναι μεγάλη απώλεια για την ομάδα μας, αν αποφασίσει να κάνει το υπερατλαντικό ταξίδι του.

 

Από τα ονόματα που έχουν ακουστεί, ψηφίζω ανεπιφύλακτα τον Καββαδά και τον Γιάνκοβιτς. Ίσως και λόγω επαγγέλματος, πιστεύω πολύ στα νέα παιδιά που έχουν το ταλέντο και τη διάθεση να δουλέψουν για να καθιερωθούν σε υψηλό επίπεδο. Φυσικά και δεν θα με... χαλούσε καθόλου αν παίρναμε τον Καϊμακόγλου, ειδικά αν είναι αλήθεια ότι έχει ερυθρόλευκη καρδιά.

 

Εξαιρετική γνώμη έχω και για τον Zack Wright, που κάποια στιγμή ακούστηκε σαν πιθανός αντικαταστάτης του Acie Law. Δεν ξέρω αν είναι ελεύθερος, νομίζω ότι είναι, αλλά θεωρώ ότι είναι μία πολύ καλή λύση για την ομάδα μας. Όμως, προτεραιότητα έχει το θέμα του προπονητή…

 

Ποιος θεωρούσε φαβορί τους Γερμανούς;

 

Δεν έχω καλές σχέσεις με τους "μετά Χριστόν" προφήτες και, σίγουρα, δεν ανήκω σ’ αυτούς. Όμως, θα σας πω την... αμαρτία μου: με αγωνιστικά και μόνον κριτήρια, δεν έδινα καμία πιθανότητα στους αχώνευτους να κατακτήσουν το EURO 2012.

 

Κάποτε, ο Χάρρυ Κλυνν, σχολιάζοντας το τραγούδι "ο κοντός με τη γραβάτα", έλεγε ότι αυτό το τραγούδι δεν μπορεί να είναι διαχρονικό, αφού μετά από πολλά χρόνια μπορεί να υπάρχουν ακόμα γραβάτες, αλλά τα... κουσούρια κάποτε τελειώνουν!

 

Σας μπέρδεψα λίγο, γι’ αυτό, σπεύδω να ξεκαθαρίσω αυτό που εννοώ: ρε παιδιά, ως πότε μπορεί να έχει πέραση αυτό το παιχνίδι των Γερμανών, που στηρίζεται στο τρέξιμο, στη δύναμη, στην καλή φυσική κατάσταση και στην πειθαρχία, αλλά είναι εντελώς άτεχνο και προβλέψιμο;

 

Αυτά τα χαρακτηριστικά των βόρειων λαών της Ευρώπης μπορούν να δώσουν και δίνουν θαυμάσια αποτελέσματα σε άλλους τομείς, όπως είναι η τεχνολογία και η οικονομία, αλλά δεν μπορούν να κυριαρχήσουν απέναντι στην εξυπνάδα και στο ταλέντο των νότιων. Είναι τυχαίο ότι βλέπουμε ωραίο ποδόσφαιρο από τις ομάδες των χωρών που, ενώ έχουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα, καταφέρνουν να βρίσκονται πάντα στην κορυφή;

 

Όχι, δεν το έριξα στη φιλοσοφία και στις βαθυστόχαστες αναλύσεις, αλλά όλα τα πράγματα έχουν την εξήγησή τους. Σκεφτείτε λίγο, γιατί διακρίνονται οι Ισπανοί, οι Ιταλοί, οι Έλληνες και οι Πορτογάλοι στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ και στα περισσότερα ομαδικά αθλήματα;

 

Από τη γερμανική ομάδα, μόνον ο Οζίλ και ο Κεντίρα, που δεν έχουν γερμανικές ρίζες, ξέρουν μπάλα της προκοπής. Σκεφτείτε πόσους μπαλαδόρους έχουν οι Ισπανοί, οι Ιταλοί και οι Πορτογάλοι, ακόμα και οι Γάλλοι, για να καταλάβετε τη διαφορά ποιότητας που υπάρχει. Όταν το σκέφτομαι, προεκτείνοντας σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, με πιάνει μελαγχολία και καταλήγω σε ένα τεράστιο "γιατί";

 

Πόσο δύσκολο είναι, ρε γαμώτο, να αντιγράψουμε και να εφαρμόσουμε ό,τι καλό έχουν αυτοί, δηλαδή την οργάνωση, την πειθαρχία, την υπομονή, το πείσμα και την εργατικότητα, για να τους δείχνουμε πάντα και σε όλους τους τομείς την πλάτη μας;

 

Μας έχει φάει η... μαγκιά, έχουμε γεμίσει ξερόλες και λαμόγια, με αποτέλεσμα να έχουμε καταντήσει οι ζητιάνοι των βάρβαρων και των απολίτιστων, των ανέραστων και των ανοργασμικών, που δεν γελάει ποτέ το στόμα τους και έφτασαν να θεωρούνται σπουδαίοι, ενώ δεν είναι τίποτα.

 

Ποιοι μας έμαθαν να ζητάμε χωρίς να προσφέρουμε, να πιστεύουμε ότι τα ξέρουμε όλα, ενώ δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα, να ξοδεύουμε χωρίς να έχουμε, να βγαίνουμε από τα σπίτια μας την ώρα που πρέπει να πάμε για ύπνο, να ψάχνουμε για... θέσεις και όχι για δουλειές;

 

dp11 - Δημήτρης Παπαχρήστος