Η... χούντα έπεσε!

Κοντεύει εξάμηνο από τότε που ανέλαβα αυτό το πόστο και νιώθω ευλογημένος, αφού έλαχε σε μένα ο κλήρος να γράψω για το νταμπλ στο ποδόσφαιρο και για την κατάκτηση της κορυφής στο μπάσκετ, σε Ελλάδα και Ευρώπη, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά.

 

Θα ήμουν το ίδιο περήφανος ακόμα και αν δεν είχαμε πάρει κανέναν από αυτούς τους τίτλους. Και μόνον που ανήκω σ’ αυτή την οικογένεια, είναι μεγάλη τιμή και περηφάνια για μένα, φίλες και φίλοι. Όμως, αυτή η ομάδα που … πάτησε και έλιωσε τους διορισμένους πρωταθλητές, με έκανε κάτι περισσότερο από χαρούμενο και περήφανο…

 

Νομίζω ότι είναι αρκετά πλούσιο το λεξιλόγιό μου, αλλά δεν μπορώ να βρω τις κατάλληλες λέξεις για να εκφράσω αυτό που νιώθω… Ίσως και να μην υπάρχουν αυτές οι λέξεις, μπορεί να έχει σαλέψει το μυαλό μου, δεν ξέρω… Όμως, πάντα υπάρχουν λύσεις και, αφού δεν μπορώ να το περιγράψω, θα προσπαθήσω να το … ζωγραφίσω !

 

Πόσες εικόνες μου έρχονται, Θεέ μου !

 

Ο Παπανικολάου πάει χαμηλά, μαρκάρεται ασφυκτικά, θα σουτάρει και θα ευστοχήσει, παίρνοντας και το φάουλ. Ο "μικρός" πανηγυρίζει, κάνοντας την κίνηση των διαιτητών όταν δείχνουν "μετράει και φάουλ", θα ευστοχήσει και στην συμπληρωματική βολή… Ο Ολυμπιακός στο "συν δώδεκα" !

 

Τρέχει με την μπάλα σε όλο το γήπεδο ο Σπανούλης, βρίσκει ανοργάνωτη την άμυνα, θα εκτελέσει απ’ έξω, είναι εύστοχος στο σουτ τριών πόντων και γράφει το 48-32 μέσα σε αποθέωση, ένα λεπτό πριν από τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου.

 

Ο Ολυμπιακός έχει δεχτεί ένα σερί 0-13 από τη στιγμή που προηγήθηκε με 16 πόντους από το εύστοχο τρίποντο του Σπανούλη και είναι στην επίθεση… Τελειώνει ο χρόνος, πρέπει να γίνει το σουτ, θα το κάνει ο Σλούκας απ’ έξω με τον Καλάθη πάνω του… Είναι εύστοχος, πολύ μεγάλο τρίποντο από τον Κώστα που δίνει μία ανάσα 6 πόντων στον Ολυμπιακό !

 

Μετά από το εύστοχο τρίποντο του Acie Law, ο Ολυμπιακός προηγείται με 60-51 και ο Σπανούλης δίνει στον Law, αυτός σκοράρει στη λήξη του χρόνου, παίρνει και το φάουλ, ευστοχεί και στη βολή και ο Ολυμπιακός ξεφεύγει πάλι με δώδεκα πόντους.

 

Ο Σπανούλης με τρίποντο από πολύ μακριά κάνει και πάλι διψήφια τη διαφορά (66-55), οι δύο ομάδες έχουν ενδιάμεσα από μία εύστοχη βολή, το σκορ είναι 67-56 και ο Βασίλης, με νέο εύστοχο τρίποντο στη λήξη του τρίτου δεκαλέπτου, εκτοξεύει τη διαφορά στους 14 πόντους και βγάζει ειρωνικά τη γλώσσα προς τους αντιπάλους !

 

Απομένουν 1:28 για τη λήξη του αγώνα, το σκορ είναι 80-76, ο Παπανικολάου επιχειρεί για τρίποντο, είναι άστοχος, όμως τρέχει και μαζεύει το μακρινό ριμπάουντ, δίνει την μπάλα στον Πρίντεζη στην καρδιά της ρακέτας και αυτός θα καρφώσει και θα κρεμαστεί από το αντίπαλο καλάθι, ενώ ο "μικρός" βρίσκεται στον … αέρα, πανηγυρίζοντας…

 

Τι χρονιά ήταν αυτή !

 

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Από την γκρίνια του καλοκαιριού, από την αμφισβήτηση του φθινόπωρου, από τα πρώτα χαμόγελα του χειμώνα, από τις κρυφές ελπίδες που έφερε ο ερχομός του 2012, από την υπέρβαση (όπως θεωρήθηκε) της πρόκρισης στο final four, από τον τελικό του κυπέλου που χάθηκε άδικα και … βρώμικα, από πού ;

 

Ξέρω ότι πολύ λίγοι τα θυμούνται όλα αυτά… Το έπος της Πόλης και το νέκταρ της κούπας μας έχουν μεθύσει… Δεν είμαστε καλά, δεν έχουμε μυαλά, είμαστε άρρωστοι με τον νέο βασιλιά !

 

Αυτόν που είχαν κηρύξει έκπτωτο για πολλά χρόνια οι … υπηρέτες του σάπιου κατεστημένου και της "πράσινης χούντας", που έβαζε λυτούς και δεμένους να δίνουν τους τίτλους στους διορισμένους πρωταθλητές. Με τους Σχινάδες και τους Τανατζήδες, με τις αλλοιώσεις των κανονισμών και τα non call, με τους … κοντούς να αλωνίζουν σε γήπεδα και σε γραφεία, με την "ηγεσία" του αθλήματος προσκαλούμενη και παρευρισκόμενη στα γλέντια τους…

 

Πόση αλητεία, Θεέ μου, και πόση αδικία σε βάρος μας… Πόση βρωμιά φάγαμε στη μάπα τόσα χρόνια… Πόσο ανάθεμα έφαγαν αυτά τα παιδιά, οι αδερφοί Αγγελόπουλοι εννοώ, που αντιστάθηκαν σθεναρά στον πειρασμό, αρνούμενοι να γίνουν και αυτοί σαν τους άλλους…

 

Πόσες αποδοκιμασίες εισέπραξαν και πόσα άκουσαν από τους "θερμοκέφαλους", που τους ζητούσαν επιτακτικά να αποχωρήσουν από την ομάδα μας… Όμως, άντεξαν και δικαιώθηκαν, έστω και με πολύ μεγάλη καθυστέρηση. Χωρίς να αλλάξουν τις μεθόδους και τις τακτικές τους, χωρίς να προδώσουν τις αρχές και τα πιστεύω τους…

 

Δεν τρέφω αυταπάτες, κάποιοι που ήταν εναντίον τους, μάλλον, θα είναι για πάντα εναντίον τους. Όμως, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν είμαστε όλοι ίδιοι… Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν επιτυχία την κατάκτηση ενός στόχου, χωρίς να νοιάζονται καθόλου για την εντιμότητα της προσπάθειάς τους. Η ειρωνεία είναι ότι, συχνά, οι ίδιοι ενοχλούνται από τις ατιμίες των άλλων !

 

Όμως, υπάρχουν και οι άλλοι, που δεν μπορούν να πανηγυρίσουν με κάλπικα πρωταθλήματα και, όταν δεν υπάρχει δικαιοσύνη, προτιμούν να είναι τα θύματα και όχι οι θύτες. Ο καθένας μας επιλέγει "με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει"… Προσωπικά, ανήκω στους "μαλάκες" που δεν μπορούν να πανηγυρίσουν και να χαρούν, όταν νιώθουν σαν κλεπταποδόχοι…

 

Αυτή η ομάδα έχει μεγάλη καρδιά…

 

Συγχωρέστε με, αν κάποιες φορές επαναλαμβάνω τον εαυτό μου. Ένα μυαλό έχω, ο φουκαράς, χειμώνα-καλοκαίρι το ίδιο… Και μία ολυμπιακή ψυχή, σαν αυτή που κατέθεσαν φέτος τα παλικάρια μας. Αυτά τα παιδιά που κάποιοι τα χλεύαζαν και ελάχιστοι πίστευαν ότι θα μπορούσαν να πετύχουν όσα πέτυχαν, με τη μαγκιά τους, με τον ιδρώτα και με το αίμα τους…

 

Αυτά τα παιδιά που υστερούσαν σε εμπειρίες, που δεν κουβαλούσαν μεγάλα ονόματα και δεν είχαν τεράστια συμβόλαια. Είχαν όμως πάθος για διάκριση, αγωνιστικό εγωισμό, μεγάλη καρδιά και ακόμα μεγαλύτερη θέληση. Έμπαιναν στο γήπεδο για να νικήσουν ή να πεθάνουν, ενωμένοι όλοι σαν μία γροθιά, έτοιμοι να παλέψουν με τα κάθε λογής θηρία…

 

Το έδειξαν στα παιχνίδια κόντρα στους Ιταλούς, το έδειξαν στα ντέρμπι του πρωταθλήματος και στον τελικό του κυπέλλου κόντρα στους βάζελους, το έδειξαν στην Πόλη κόντρα στους Καταλανούς και στους Ρώσους. Και κράτησαν το … καλύτερο για το τέλος !

 

Αφού τα τρία καθοριστικά διαιτητικά λάθη, στις τελευταίες φάσεις του δεύτερου τελικού, τους στέρησαν το "sweep" στη σειρά των τελικών, αφού το … επιστημονικό σφαγείο του τέταρτου τελικού οδήγησε τη σειρά σε πέμπτο παιχνίδι, σ’ αυτό πλέον κατέβηκαν αποφασισμένοι να δείξουν το … περιεχόμενο των παντελονιών τους. Και το έκαναν "φόρα-παρτίδα" !

 

Κάπου πήρε το μάτι μου, ότι οι σιχαμένοι (δεν θέλω αντιρρήσεις, σιγά μην τους πούμε και … κυρίους) διαμαρτύρονται για την διαιτησία και για την τηλεοπτική μετάδοση του αγώνα. Αντί να βογκήξει το βόδι, βογκάει το αμάξι… Έτσι λένε στο χωριό μου !

 

Ποια διαιτησία, ποια μετάδοση και ποια περιγραφή, ρεζίλια των σκύλων ; Πού τα είδατε τα λάθη και τολμάτε να λέτε ότι σας … αδίκησαν κιόλας ; Αλλά, τι να περιμένει κανένας από αυτούς που συνήθισαν στο 90-10 και δεν αντέχουν όχι μόνον το 50-50, αλλά ούτε το 55-45 υπέρ τους ;

 

Όσο για τη μετάδοση, παρακολουθήσαμε επιτέλους έναν αγώνα με … ήχο και περιγραφή, χωρίς να κινδυνεύουμε να ξεράσουμε, όπως συνέβη στα δύο παιχνίδια του Ο.Α.Κ.Α. Αλήθεια, τώρα που έπεσε η … χούντα, μήπως είναι καιρός να γίνει και η αποχουντοποίηση στις περιγραφές των αγώνων ;

 

Έλεος, ρε γαμώτο, εκείνο το πράγμα δεν αντέχονταν με τίποτα. Έκλεινα τον ήχο και … έκανα μόνος μου περιγραφή των αγώνων και, όπως είδατε παραπάνω, μάλλον μου έκανε καλό. Δεν σας τα είπα καλά, δεν σας εξηγήθηκα σωστά, ρε μάγκες ;

 

Το προσκλητήριο των ηρώων

 

Νο 4 Kyle Hines : ο γνωστός μαχητής, με ελατήρια στα πόδια, δυνατός και γρήγορος

 

Νο 5 Acie Law : καταλυτική παρουσία στο παιχνίδι, βοήθησε πολύ σε οργάνωση και εκτέλεση

 

Νο 6 Pero Antic : είχε διάθεση, βοήθησε όσο μπορούσε, έβαλε ένα τρίποντο-μαχαιριά και έχασε δύο κρίσιμες βολές, που θα μπορούσαν να μας κοστίσουν πολύ

 

Νο 7 Βασίλης Σπανούλης : ήταν αρχηγός με όλη τη σημασία της λέξης, έκανε πολύ μεγάλο παιχνίδι, παρά τα τρία απανωτά λάθη στην αρχή της τρίτης περιόδου και κάποια ελεύθερα σουτ (δεν γνωρίζω ποιες ήταν οι εντολές του Ντούντα) που έδωσε στον Καλάθη

 

Νο 9 Joey Dorsey : πολύ καλός στη "βρώμικη" δουλειά κοντά στα καλάθια

 

Νο 10 Marko Keselj : μεγάλος μαχητής και πολύ βελτιωμένος στην άμυνα

 

Νο 12 Λάζαρος Παπαδόπουλος : ο αδύνατος κρίκος της ομάδας - ακόμα αναρωτιέμαι γιατί ο Ντούντα δεν προτίμησε τον Ανδρέα Γλυνιαδάκη

 

Νο 13 Martynas Gecevicius : δεν είχε πολύ χρόνο συμμετοχής και δεν φάνηκε στο παιχνίδι

 

Νο 15 Γιώργος Πρίντεζης : μεγάλη προσφορά σε άμυνα και σε επίθεση, διαθέτει τεράστιο αγωνιστικό τσαμπουκά, είναι ψυχάρα και ένας από τους πιο βασικούς συντελεστές των φετινών θριάμβων της αγαπημένης του ομάδας

 

Νο 16 Κώστας Παπανικολάου : ποιος είδε τον μικρό και δεν φοβήθηκε - είναι τρομερό παιδί, έχει ασίγαστο πάθος και απύθμενο θράσος, βράζει το αίμα του και … δεν καταλαβαίνει Χριστό !

 

Νο 17 Βαγγέλης Μάντζαρης : ο άνθρωπος που άλλαξε τις ισορροπίες, από τη στιγμή που ανέλαβε τον … φτυσιάρη και "του έχει βγάλει τα συκώτια" - πολύ καλός στην άμυνα και στη δημιουργία, ενώ είναι και πολύ καλός εκτελεστής

 

Νο 18 Κώστας Σλούκας : έχασε ένα εύκολο καλάθι, αλλά εξιλεώθηκε με την τρίποντη βόμβα, σε ένα πολύ κρίσιμο σημείο του παιχνιδιού - έχει πολλά καλά στοιχεία και το μέλλον του ανήκει

 

Βασιλόπουλος, Πελεκάνος, Γλυνιαδάκης και Κατσίβελης ήταν οι … άτυχοι της βραδιάς. Δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση τους, αλλά έτσι είναι η ζωή. Τους ευχαριστούμε για όσα προσέφεραν μέσα στη χρονιά και μακάρι η νέα χρονιά να είναι καλύτερη για όλους.

 

Μεγάλε δάσκαλε, Ντούσαν Ίβκοβιτς, νιώθω πολύ μικρός (δεν εννοώ μόνον στην ηλικία) και δεν μπορώ να μιλήσω για σένα. Σου λέω μόνον ότι σε θαυμάζω και θέλω να σου μοιάσω, αφού (με την ευρεία έννοια της λέξης) είμαστε συνάδελφοι… Κατάφερες αυτό που φαίνονταν ακατόρθωτο πριν λίγους μήνες και, όπως δεν ξεχνώ την Ρώμη, δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ. Σ’ ευχαριστώ, μέσα από την καρδιά μου !

 

ΥΓ. Ένα δοκάρι και μία απόκρουση, στη διαδικασία των πέναλτι, μας στέρησαν τη χαρά να πανηγυρίσουμε την κατάκτηση του πρωταθλήματος στην υδατοσφαίριση. Όμως, τα παιδιά έκαναν φοβερή ανατροπή, γυρίζοντας από 0-4 το παιχνίδι, για όσους δεν το ξέρουν, και έδειξαν χαρακτήρα. Εύχομαι και ελπίζω να σηκώσουν την κούπα στο πέμπτο παιχνίδι, μέσα στην έδρα των αντιπάλων. Πάμε γερά και δυνατά, ρε ΘΡΥΛΕ !

 

dp11 - Δημήτρης Παπαχρήστος