Δεν ήρθε ο... Πίου!

Σε όλα αυτά θα αναφερθώ στο σημερινό μου άρθρο, που θα είναι μακροσκελές, αφού είναι και το τελευταίο πριν πάρω την… άδειά μου και φύγω για μέρη "μακρινά και ονειρεμένα". Μην φανταστείτε κάτι φοβερό και τρομερό, λίγα μπανάκια θα κάνω για να φορτίσω τις… μπαταρίες ενόψει της νέας σχολικής και αγωνιστικής περιόδου. Δεν πρόκειται να… χαθώ !

 

Εννοείται : στην Ελλάδα πάντοτε, ποτέ δεν είχα τη συνήθεια να μεγαλοπιάνομαι και να ενισχύω οικονομικά τους ξένους, όταν η πατρίδα μας έχει τόσα ωραία μέρη για να ταξιδέψουμε. Τώρα έχω και έναν λόγο παραπάνω, αφού σ’ αυτή τη δύσκολη συγκυρία έχουμε όλοι καθήκον να βοηθήσουμε όσο μπορούμε την εθνική μας οικονομία.

 

Σε λίγες μέρες μπαίνει ο Αύγουστος, ένας μήνας που θα είναι πολύ κρίσιμος για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν και θα μας απασχολούν ολόκληρο τον χειμώνα. Μετά από τα φιλικά παιχνίδια της Πορτογαλίας θα αρχίσουμε να βλέπουμε πιο καθαρά και την εικόνα της ομάδας στο γήπεδο, αφού ξεκαθαρίσει το ρόστερ και αρχίσει το μοντάρισμα.

 

Θα είμαστε ενισχυμένοι ή αποδυναμωμένοι φέτος;

 

Όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα, οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες. Για τον Μαρινάκη και τον Κόκκαλη, για τον Ζαρντίμ και τον Βαλβέρδε, για τον Γκρέκο και τον Μακούν, για το περσινό και το φετινό ρόστερ, για όλους και για όλα…

 

Επειδή τα γεγονότα τρέχουν και μπορεί να μας ξεπεράσουν, είναι ρίσκο να αναφερθώ σε όλους τους παίχτες που υπάρχουν τώρα στο ρόστερ. Εννοώ ότι μπορεί κάποια πράγματα να αλλάξουν από τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, μέχρι να δημοσιευτεί το άρθρο. Όμως, ό,τι και αν συμβεί, θα είμαστε εδώ για να μιλήσουμε με βάση τα νέα δεδομένα…

 

Η τριάδα Μέγκιερι, Κάρολ και Γιαννιώτη είναι σούπερ για τη θέση κάτω από τα γκολπόστ.

 

Στη δεξιά πλευρά της άμυνας υπάρχει, μέχρι να φύγει, μόνον ο Τοροσίδης και χρειαζόμαστε παίχτη σε κάθε περίπτωση, εκτός και αν πιστεύει ο Ζαρντίμ ότι μπορεί να καθιερώσει τον Καραγκούνη ή τον Παπάζογλου σ’ αυτή τη θέση. Οι υπόλοιπες λύσεις είναι για… ώρα ανάγκης και εννοώ τον Μοντέστο, ίσως και τον Μανωλά. Ενδεχόμενη μετατόπιση του Μανιάτη σ’ αυτή τη θέση θα είναι σημαντική απώλεια για το κέντρο της ομάδας και δεν την συζητάω καθόλου.

 

Για το ενδεχόμενο παραχώρησης του Τοροσίδη θα επαναλάβω ότι, εφόσον δεν γουστάρει και θέλει να φύγει, πρέπει να τον πουλήσουμε και να πάρουμε τον Σκόνδρα. Το φωνάζω από τις πρώτες μέρες του χρόνου, όταν είδα τον παίχτη του Ατρομήτου στο γήπεδο και από τότε τον παρακολουθώ συστηματικά. Επιμένω ότι είναι καλύτερος από τον Τοροσίδη της Ξάνθης.

 

Στην αριστερή πλευρά της άμυνας υπάρχουν πολλές λύσεις : Χολέβας, Ποτουρίδης, Ζαραδούκας και Λυκογιάννης, ενώ μπορούν να παίξουν στη θέση Καραγκούνης και Ντιελνά.

 

Στο κέντρο της άμυνας έχουμε σοβαρό θέμα και χρειαζόμαστε έναν καλό και έμπειρο στόπερ, αφού ο Αβραάμ θα αργήσει να επανέλθει. Αν ήταν υγιής, μπορεί να άξιζε το ρίσκο της καθιέρωσης ενός από τους Παπάζογλου, Σιόβα ή Μανωλά δίπλα σ’ αυτόν. Όμως, δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε τη χρονιά με πειραματικό δίδυμο στο κέντρο της άμυνας.

 

Μπορεί να θεωρηθώ από ρομαντικός μέχρι και γραφικός, με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα, αλλά επιμένω ότι η ιδανική λύση είναι κοντά μας, αρκεί να απλώσουμε το χέρι για να την φτάσουμε : Όλοφ Μέλμπεργκ. Εκτός και αν υπάρχει κάτι άλλο στη μέση που δεν το ξέρουμε…

 

Πάντως, με αυτόν στην ομάδα, θα έχουμε σε μία συσκευασία έναν "δάσκαλο" για τους νεαρούς στόπερ στις προπονήσεις, έναν ηγέτη της άμυνας μέσα στο γήπεδο και ένα υπόδειγμα επαγγελματία στα αποδυτήρια. Το γινάτι βγάζει μάτι, λένε στο χωριό μου. Ακούτε, κύριε Πρόεδρε ;

 

Πάμε και παρακάτω…

 

Παίχτες για τον χώρο του κέντρου έχουμε αρκετούς : Μοντέστο, Μανιάτης, Φέισα, Τάτος και Γκρέκο. Ανάλογα με το σύστημα της ομάδας, μπορεί να είναι πολλοί, μπορεί και λίγοι. Δεν εννοώ σε αριθμό, αλλά σε αυτά που μπορούν να προσφέρουν.

 

Ευχόμαστε να έχει μία γεμάτη χρονιά, χωρίς προβλήματα τραυματισμών, ο Φέισα. Φαίνεται ότι ποντάρει σ’ αυτόν ο Ζαρντίμ και καλά κάνει, αφού είναι πολύ καλή περίπτωση. Μακάρι να μας βγει ο Γκρέκο και να είναι καλά ο Μανιάτης, οπότε έχουμε τρεις για δύο θέσεις. Να ρισκάρω και μία πρόβλεψη για την περίπτωση που έχει (φτου, κακά…) κάποιο πρόβλημα ο Φέισα ;

 

Κάποια στιγμή, ίσως όταν γυρίσει ο Αβραάμ, θα δοκιμάσει και τον Σιόβα σε ρόλο Ορμπάιθ στο ανάποδο τρίγωνο της μεσαίας γραμμής. Ο ψηλός διαθέτει πολύ καλή τεχνική, βλέπει γήπεδο και ορίζει τα πόδια του. Νομίζω ότι μπορεί να εξελιχθεί σ’ αυτή τη θέση και να δούμε κάτι αντίστοιχο με αυτό που έγινε πέρσι με τον Μανιάτη.

 

Πάμε τώρα και στο άλλο δύσκολο σημείο, στον παίχτη που θα διευθύνει την ορχήστρα. Ο μαέστρος Ιμπαγάσα δείχνει να συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε, δηλαδή είναι επιρρεπής στους μυϊκούς τραυματισμούς και, ψεύτης να βγω, δεν είμαι αισιόδοξος ότι θα ξαναδούμε τον παίχτη που όλοι θαυμάσαμε, όσο άντεχε το σώμα του. Μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά κάποιος άλλος ;

 

Ίσως να μπορεί ο Φετφατζίδης και σε κάποιο βαθμό ο Τάτος ή ο Σουμπίνιο, δεν μπορούν όμως παίχτες σαν τον Φουστέρ και σαν τον Ντιόγκο. Σωστά έκανε ο Ζαρντίμ και ζήτησε παίχτη για αυτή τη θέση, αφού από αυτόν εξαρτάται η ποιότητα του επιθετικού παιχνιδιού της ομάδας. Μην γελιόμαστε, χρειαζόμαστε έναν παιχταρά για αυτόν το ρόλο…

 

Το γκολ είναι η πεμπτουσία του ποδοσφαίρου

 

Πλάγιους επιθετικούς της προκοπής έχουμε μόνον τα δύο φιλαράκια, δηλαδή τον Μιραλάς και τον Αμπντούν, κανέναν άλλο. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι η θέση του Φετφατζίδη δεν είναι αυτή, αφού δεν διαθέτει τα φυσικά προσόντα (ταχύτητα, δύναμη και ανάστημα) για να φτάσει σε υψηλό επίπεδο, παίζοντας στα πλάγια.

 

Επιμένω ότι η θέση του Φετφατζίδη είναι σε ελεύθερο ρόλο πίσω από τον επιθετικό κορυφής, στο σύστημα 4-2-3-1. Επίσης, νομίζω ότι ο Βλαχοδήμος θέλει… πολλά καρβέλια για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της θέσης και της ομάδας. Αντίθετα, ο Λυκογιάννης φαίνεται να βρίσκεται πιο κοντά στις απαιτήσεις, αφού έχει πολύ καλή σωματοδομή και δείχνει να πατάει καλύτερα μέσα στο γήπεδο. Χρειάζεται πολλή δουλειά όμως…

 

Εννοείται ότι δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι το ενδεχόμενο της παραχώρησης του Μιραλάς. Αν αυτό συμβεί, θα πρέπει να πάρουμε παίχτη της ίδιας ποιότητας και αυτό δεν θα είναι καθόλου εύκολο, αφού οι παίχτες που μπορούν να αναστατώνουν τις αντίπαλες άμυνες και να σκοράρουν με ευκολία είναι εξαιρετικά δυσεύρετοι και πανάκριβοι.

 

Στην κορυφή της επίθεσης έχουμε τον Τζεμπούρ, τον Πάντελιτς και τον Μήτρογλου. Σε πείσμα όσων δεν συμπαθούν τον "τρομοκράτη" θεωρώ ότι ήταν ένα από τα καλά "λαχεία" που μας έκατσαν την τελευταία διετία, αφού δεν βρίσκεις εύκολα τέτοιους παίχτες και, μάλιστα, τζάμπα.

 

Ο Πάντελιτς είναι αυτός που είναι, δηλαδή ένας παγκίτης πολυτελείας, με τα "υπέρ" και τα "κατά". Μια χαρά λύση είναι για τα εύκολα παιχνίδια και ας μην τα θέλουμε όλα δικά μας. Οι "απέναντι" έφεραν τον… Πίου για βασικό και σε εμάς "βρωμάει" ο Μάρκο για τρίτη λύση ;

 

Ο Μήτρογλου είναι, για όλους νομίζω, ένα τεράστιο ερωτηματικό. Πρέπει να δουλέψει πολύ, να αποκτήσει περισσότερη κίνηση μέσα στο γήπεδο, να πρεσάρει δυνατά και να μαρκάρει όταν χάνουμε την μπάλα, να συνεργάζεται με τους πλάγιους και με τον παίχτη που έρχεται πίσω από αυτόν…

 

Να ράψει το στόμα του και εννοώ : να περιορίσει το φαγητό και να κόψει με το… μαχαίρι την γκρίνια. Έχει όλα τα προσόντα να εξελιχθεί και να καθιερωθεί, κάνοντας την καριέρα που του αξίζει. Αν αυτό συμβεί, θα είμαι από τους πρώτους που θα το χαρεί. Θα συμβεί όμως ;

 

Τέλος, σε ό,τι αφορά τον προπονητή μας, δείχνει να είναι πολύ σοβαρός και εργατικός άνθρωπος. Θετικό είναι που βγήκε και δήλωσε ότι χρειαζόμαστε κεντρικό αμυντικό και δημιουργικό χαφ, κάποιοι άλλοι στη θέση του είναι πολύ πιθανό να μάσαγαν τα λόγια τους. Δείχνει να έχει γνώσεις και αυτοπεποίθηση, περιμένω να αρχίσει το μοντάρισμα της ομάδας για να δούμε και τα υπόλοιπα…

 

Η ερυθρόλευκη αυτοκρατορία αντεπιτίθεται

 

Αν κάποιος έβλεπε την παραπάνω φράση πριν από έναν χρόνο, θα τηλεφωνούσε στο 166 και θα έλεγε : κυκλοφορεί κάποιος τρελός και δείχνει πολύ επικίνδυνος. Ελάτε αμέσως να τον πιάσετε !

 

Αναφέρομαι στην ομάδα μπάσκετ του ΘΡΥΛΟΥ. Όπως λένε και οι στίχοι του αγαπημένου μου τραγουδιού, που θαρρεί κανείς ότι γράφτηκαν ειδικά για αυτήν την περίσταση, ξεκινήσαμε "από τους πρόποδες της Γης" και κατορθώσαμε, μετά από μία ονειρεμένη χρονιά, να γίνουμε "κατακτητές της κορυφής, με τη σημαία μας ψηλά"…

 

Η ομάδα μπήκε πλέον στην "μετά Ίβκοβιτς" εποχή και, αφού κράτησε τον βασικό της κορμό, προχωράει με σταθερά βήματα για να συμπληρώσει το ρόστερ της νέας χρονιάς, με στόχο να διατηρήσει τα κεκτημένα σε Ελλάδα και Ευρώπη. Το πρώτο εγχείρημα μοιάζει πιο εύκολο, αλλά το δεύτερο δεν θα είναι καθόλου εύκολο…

 

Προσωπικά, εμπιστεύομαι τον Γιώργο Μπαρτζώκα και εκτιμώ απεριόριστα τους ανθρώπους που κρατάνε το τιμόνι της ομάδας, τους αδερφούς Αγγελόπουλους. Αν κάποιος μου έλεγε : είπε το "ναι" και επιστρέφει ο Ντόρσεϊ, κλείσαμε τον Περπέρογλου και τον Καββαδά, θα έβαζα και το κεφάλι μου στοίχημα ότι "και τον Μάη θα ‘ναι ωραία, με τις κούπες στον Περαία" !

 

Επειδή ένα το έχω, το κεφάλι εννοώ και δεν… θέλω βλακείες, αναφέρομαι στις δύο εγχώριες κούπες. Η μεγάλη κούπα της Euroleague είναι πάντα μία δύσκολη υπόθεση που, όπως έγινε και φέτος, κρίνεται συχνά σε ένα σουτ, το οποίο μπαίνει ή δεν μπαίνει και σε στέλνει βόλτα από τον παράδεισο μέχρι την κόλαση…

 

Στρατιώτες, αποκαλυφθείτε!

 

Για όσες και όσους δεν έχουν υπηρετήσει στο Στρατό, ίσως και να μην λέει τίποτα το παραπάνω παράγγελμα, που σημαίνει : βγάλτε τα καπέλα ή τους μπερέδες σας. Σιγά που θα έγραφα μόνον για τα καπέλα εγώ, ένας πρώην "μαυροσκούφης" (για τον… άμαχο πληθυσμό, εξηγώ : μαύρους σκούφους φόρεσαν αυτοί που έχουν υπηρετήσει στα Τεθωρακισμένα).

 

Όλος αυτός ο πρόλογος αναφέρεται στη Διοίκηση των ερασιτεχνικών τμημάτων της ομάδας μας και δεν είναι καθόλου υπερβολικός. Θυμηθείτε μόνον πώς ήταν τα πράγματα πριν από έναν χρόνο, όταν είχε σημάνει συναγερμός και τρέχαμε να σώσουμε την κατάσταση στέλνοντας SMS στο 54080.

 

Παρακολουθώντας από βίντεο μία συνέντευξη ημίωρης διάρκειας του β’ αντιπροέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου (ευχαριστώ και δημόσια τον φίλο Gus για τη βοήθειά του), έμαθα πώς ήταν τα πράγματα όταν ανέλαβε η τωρινή Διοίκηση. Τα χρέη  ήταν πάρα πολλά (κοντά στα 4 εκατομμύρια ευρώ) και η ομάδα βρίσκονταν ένα βήμα πριν τη διάλυση, αφού κανένας από τους οικονομικά εύρωστους Ολυμπιακούς δεν έδειχνε διάθεση να βοηθήσει προκειμένου να βγει από το αδιέξοδο.

 

Σε πείσμα όσων έβλεπαν με καχυποψία αυτή την προσπάθεια και δεν πίστευαν στην επιτυχία της, τα παιδιά της "θύρας 7", με επικεφαλής τον Μιχάλη Κουντούρη, κατάφεραν να απαλλάξουν την ομάδα μας από τον βραχνά των χρεών, μαζεύοντας λεφτά από τα SMS, από τους συνδέσμους των οπαδών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, από τις συνδρομές των 18.000 μελών, από τα εισιτήρια διαρκείας και, κυρίως, από το ποσοστό του 10% των εισιτηρίων της ΠΑΕ.

 

Τώρα, έναν χρόνο μετά, αφού διευθετήθηκε το μεγαλύτερο μέρος των υποχρεώσεων και εξασφαλίστηκε η επιβίωση των ερασιτεχνικών τμημάτων, βλέπουμε τα παιδιά της Διοίκησης να κάνουν και το παραπάνω βήμα, ενισχύοντας όλα τα τμήματα της ομάδας και επιδιώκοντας την επιστροφή αυτών στους τίτλους που χάθηκαν φέτος, επειδή προτεραιότητα ήταν η οικονομική εξυγίανση.

 

Αυτοί οι άνθρωποι, αλλά και η Διοίκηση της ΠΑΕ που τους συνέδραμε, σύμφωνα με τις δικές τους δηλώσεις, είναι άξιοι πολλών συγχαρητηρίων για την τιτάνια προσπάθεια που έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν, αφού κανένας από εμάς δεν θέλει να χάνει ο Ολυμπιακός, ακόμα και όταν πρόκειται για έναν αγώνα στο… υποβρύχιο τάβλι.

 

Γι’ αυτό, χειροκροτούμε τη διατήρηση των βασικών παιχτών, την επιστροφή του Ντόσκα και την απόκτηση του Μάλαρατς στο πόλο, την απόκτηση πολλών και ποιοτικών παιχτών για την ομάδα του βόλεϊ, καθώς και την απόφαση του Προέδρου της ΠΑΕ να καλύψει οικονομικά το συμβόλαιο του Γιορντάνοφ, βοηθώντας έτσι την ομάδα μας να ξαναγίνει πανίσχυρη.

 

ΥΓ1: Έγραψα αυτό το άρθρο πριν γίνουν τα παιχνίδια με Μπράγκα και Νιούκαστλ.

 

ΥΓ2: Μετά από το παιχνίδι με τους Πορτογάλους είπα : χωρίς τον Μανιάτη δεν έχουμε κέντρο, χωρίς Μέλμπεργκ ή Αβραάμ δεν έχουμε άμυνα και χωρίς Ιμπαγάσα δεν έχουμε ομάδα.

 

ΥΓ3: Μετά από το παιχνίδι με τους Άγγλους λέω : Ντιόγκο και Σουμπίνιο μας τελείωσαν, ο Μήτρογλου ήταν σούπερ και ο Αμπντούν είναι, για την ώρα, ο ηγέτης της ομάδας μέσα στο γήπεδο. Όσο για τον διαιτητή, αυτός ήταν για τα πανηγύρια !

 

ΥΓ4: Οι παίχτες χειροκροτούν τους ανταγωνιστές τους, ο Κάρολ τον Μέγκιερι, ο Τζεμπούρ τον Μήτρογλου κλπ. Αυτό είναι πολύ καλό σημάδι για το κλίμα που υπάρχει στα αποδυτήρια και μακάρι να καταφέρει ο Ζαρντίμ να το διατηρήσει. Μεγάλη υπόθεση να είναι η ομάδα δεμένη σαν μία αγαπημένη οικογένεια…

 

ΥΓ5: Νιώθω απέραντη θλίψη για τις περιπτώσεις των αθλητών του στίβου Βούλας Παπαχρήστου και Δημήτρη Χονδροκούκη. Δεν βρίσκω τα κατάλληλα λόγια για να εκφράσω αυτά που σκέφτομαι και αρκούμαι να πω ότι, για πολλοστή φορά, βάλαμε τα χέρια και βγάλαμε τα μάτια μας…

 

dp11 - Δημήτρης Παπαχρήστος